Ile centymetrów PIR daje taki sam opór cieplny jak styropian?

Równy opór cieplny oznacza podobny wpływ samej warstwy na przepływ ciepła. Nie zapewnia równej nośności, nasiąkliwości ani zachowania w pożarze. Również przenikanie pary może być inne. Zamiana materiału w projekcie wymaga sprawdzenia wszystkich potrzebnych właściwości, nawet gdy wynik R pozostaje taki sam.

Opór jednorodnej warstwy wynosi R = d/λ. Aby zachować taki sam opór, nową grubość oblicza się ze wzoru: d nowego materiału = d starego × λ nowego / λ starego. Wszystkie grubości można w tym porównaniu wprowadzić w tej samej jednostce, choć do dalszego obliczenia R potrzebne są metry.

Przykład: 20 cm EPS o przyjętej λ = 0,036 W/(m·K) daje R około 5,56 m²K/W. Taki opór odpowiada około 12,2 cm materiału o λ = 0,022 albo 14,4 cm materiału o λ = 0,026. Wynik dotyczy wyłącznie opisanych założeń. Nie jest uniwersalnym przelicznikiem styropianu na PIR.

Obliczona grubość, na przykład 12,2 cm, nie musi występować jako gotowy wariant. Po wyborze dostępnego wymiaru policz uzyskany opór ponownie. Zaokrąglenie w dół zmniejsza R, więc nie zachowuje dokładnie założonej równoważności. Sprawdź też, czy lambda wybranego wyrobu nie zmienia się wraz z grubością.

Przy 20 cm EPS o λ = 0,031 opór wyniesie około 6,45 m²K/W. Do jego uzyskania potrzeba już około 14,2 cm izolacji o λ = 0,022. W porównaniu z poprzednim przykładem ta sama grubość EPS stawia więc inne wymaganie. Hasło „PIR jest dwa razy cieńszy” może w takim zestawieniu wprowadzać w błąd.

Wartości są rachunkowym porównaniem warstw, bez korekt całej przegrody i bez zaokrągleń deklarowanego oporu konkretnego wyrobu.

W płytach PIR rodzaj okładziny ma znaczenie. Dla wybranego wariantu z laminatem aluminiowym można spotkać λ = 0,022 W/(m·K). Płyta przeznaczona do tynkowania może mieć 0,025–0,027, zależnie od odmiany i grubości. Niższej liczby nie wolno przenieść do obliczenia innego produktu.

Jeśli grubość obliczona ze wzoru nie występuje w ofercie, wybiera się dostępny wariant i ponownie sprawdza jego dane. Nie wystarczy zaokrąglić wyniku w dół, aby zmieścić się pod parapetem. Być może trzeba zmienić detal lub całą technologię. Najpierw potwierdza się właściwości, potem rozwiązuje ograniczenie przestrzeni.

Współczynnik U powstaje z oporów wszystkich warstw oraz właściwych oporów powierzchniowych. Mocowania i przerwy w izolacji mogą wymagać dodatkowych poprawek. Ościeża, nadproża i połączenia ze stropem pozostają osobnym zagadnieniem. Jeśli wymiana materiału zmienia układ tych miejsc, potrzebna jest ponowna ocena detali.

Przy docieplaniu od środka ważny staje się również opór dyfuzyjny. Płyta z aluminium może mocno ograniczyć wysychanie do wnętrza. Nawet idealnie równoważna cieplnie zamiana nie musi być równoważna wilgotnościowo. Tego nie rozstrzyga tabela samych centymetrów.

Cieńsza warstwa może pozwolić zachować istniejące obróbki albo zwiększyć miejsce w pokoju. W innym budynku taka przewaga nie ma wartości użytkowej, bo okap i tak wymaga przebudowy. Porównanie kosztów powinno obejmować pełne systemy o podobnym efekcie cieplnym, a nie jednakową grubość płyt.

Ustal koszt izolacji, mocowania, wykończenia i zmian przy otworach. Dopiero ta suma pokazuje, czy cieńszy układ jest opłacalny. Nie przypisuj mu automatycznie lepszego bilansu środowiskowego. Do takiej oceny potrzebne są porównywalne deklaracje i założony czas użytkowania, nie sam wynik lambdy.