Przykładowy dach otrzymał już właściwą grubość EFYOS BLUE A, lecz przy świetliku pozostawiono niewyjaśnione zakończenie paroizolacji. Inwestor pyta, czy kolejna warstwa PIR poprawi sytuację. Najpierw trzeba rozdzielić stratę przez przewodzenie od skutków nieszczelnego połączenia. To dwa problemy wymagające innych czynności. Punktem wyjścia jest kompletny dach z paroizolacją, ociepleniem i pokryciem. Tutaj szczególne ograniczenie stanowi dostęp do uszczelnienia po ułożeniu kolejnych warstw. Projekt ma pozwolić utrzymać osobno ciągłość cieplną, szczelność powietrzną i ochronę przed deszczem, a nie tylko zmieścić kolejny arkusz. Miejsce wymagające uwagi to połączenie warstwy kontroli pary ze ścianką świetlika.

Ocieplenie nakrokwiowe pozwala przykryć drewnianą konstrukcję ciągłą warstwą. To użyteczna cecha płyt PIR, zwłaszcza gdy zależy nam na dobrej izolacyjności i zachowaniu przestrzeni poddasza. O wyniku decydują jednak także zakończenia dachu i staranne połączenie ze ścianą. Płyty PIR ułożone nad krokwiami tworzą warstwę, która przykrywa także drewniane elementy konstrukcji. Dzięki temu można ograniczyć ich udział w przepływie ciepła przez dach. Drewno przebijające warstwę między krokwiami tworzy powtarzalną drogę przepływu ciepła. Warstwa nad nim pozwala ograniczyć ten wpływ bez zmniejszania wysokości pokoju. Jeżeli izolacja znajduje się tylko między krokwiami, ciepło ma również drogę przez drewno.