Grubości izolacji porównuje się przez opór cieplny, a nie przez samą nazwę materiału. Dziesięć centymetrów jednej płyty nie zastępuje dowolnej grubości drugiej. Potrzebna jest lambda konkretnego wariantu oraz zgodne zastosowanie. Taki rachunek pomaga szczególnie przy krótkim okapie, wąskich ościeżach i modernizacji wnętrza. Na początku wybierz miejsce zastosowania: elewacja pod tynk, podłoga, dach czy izolacja od wewnątrz. Materiał o korzystnej lambdzie może nie być przeznaczony do danego układu. Nie porównuj więc przypadkowej płyty PIR w aluminium z dowolnym styropianem fasadowym tak, jakby różniła je wyłącznie grubość.

Lambda pomaga porównać materiały, ale nie wyjaśnia całego bilansu domu. Opisując płyty PIR, warto osobno rozpatrywać przewodność, opór warstwy i współczynnik U przegrody. Każda z tych liczb odpowiada na inne pytanie. Ich rozdzielenie pozwala ocenić, co naprawdę daje dodatkowy centymetr izolacji. Współczynnik lambda podaje się w W/(m·K). Niższa wartość oznacza mniejsze przewodzenie ciepła w porównywalnych warunkach. To cecha materiału określana w ustalonych warunkach badania i deklarowania. Nie wyraża temperatury pomieszczenia ani rocznych kosztów ogrzewania konkretnego domu. Przy ocenie oszczędności zacznij od wartości przypisanej do wybranego wariantu. Liczba skopiowana z nagłówka serii może nie obejmować każdej grubości.

W małym pomieszczeniu grubość ocieplenia ma bezpośredni wpływ na użytkową przestrzeń. termPIR AL GK łączy izolację z warstwą wykończeniową. Oceniając korzyść, trzeba uwzględnić nie tylko samą płytę, lecz również klej, wyrównanie podłoża i detale połączeń. termPIR AL GK jest kompozytem. Część izolacyjna z pianki PIR ma obustronną gazoszczelną okładzinę, a od strony wnętrza znajduje się płyta gipsowo-kartonowa o grubości 12,5 mm. Płyty PIR warto oceniać przez konkretny problem przestrzenny, dlatego rozpatrz ścianę od strony wnętrza, gdzie jedna płyta ma zapewnić izolację i podłoże wykończenia. Mur pod termPIR AL GK trzeba rozpoznać przed zamknięciem go pod izolacją i nową powierzchnią gipsową, ponieważ oszczędność miejsca trzeba oceniać razem z geometrią detalu.

Dom pasywny potrzebuje mało energii do utrzymania komfortowej temperatury. Taki efekt daje wspólna praca izolacji, szczelnej obudowy, okien i wentylacji. Same grube płyty na dachu nie wystarczą. Największą korzyścią jest ograniczenie strat ciepła. Trzeba jednak dobrze zaprojektować detale, ochronę przed słońcem i sposób użytkowania instalacji. Warto ocenić te elementy jeszcze przed wyborem technologii budowy. Określenie pasywny opisuje wynik energetyczny całego budynku. Nie wskazuje jednego materiału ściennego ani rodzaju ogrzewania. Dom może mieć konstrukcję murowaną, drewnianą lub stalową. Każda wymaga innych rozwiązań połączeń i innego sposobu ograniczenia mostków cieplnych. Decyzję o technologii trzeba więc zestawić z projektem całej obudowy.